Gelukkig komt er een oplossing in zicht voor de stakingen in het streekvervoer. Uiteraard is de staking lastig voor de reizigers maar nog lastiger zijn onderbetaalde chauffeurs die tegen slechte voorwaarden hun werk moeten doen. Het is daarom goed dat er een tijdelijk CAO-akkoord in zicht komt en werkgevers en werknemers in elkaars richting komen. Toch blijft het streekvervoer een zorgenkind: marktwerking zorgt eigenlijk voor een “race to the bottom” omdat de vervoerders vlijmscherp op de prijs concurreren. Tegelijkertijd willen de aandeelhouders winst zien, winst die toch ergens vandaan moet komen. En helemaal aan de andere kant staat de overheid die, zowel op Rijks- als provinciaal niveau, een passieve houding inneemt en arbeidsconflicten mijdt. Op zichzelf is dat logisch omdat dezelfde overheden voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten. De bodem is eigenlijk bereikt en de discussie over marktwerking in het streekvervoer is zeker niet afgelopen.

Zie de website van de Gelderse SP over de motie over steun aan de stakende chauffeurs die ik op 28 mei in Provinciale Staten indiende en mijn bezoek aan de stalling in Apeldoorn.